این ساختار زمین‌شناختی شگفت‌انگیز با وسعت هزار و ۶۵۳ کیلومترمربع تنها نقطه روی زمین است که در آن، جنگل‌های گرمسیری بارانی روی دانه‌های شن رشد می‌کنند و ارتفاع درختانشان به بیش‌از ۲۰۰ متر می‌رسد.

این جزیره دارای ۱۰۰ حوضه آب شیرین است که ۴۰ حوضه آن، دریاچه‌های با ساحل ماسه‌ای هستند. این دریاچه‌ها درواقع گودال‌های شنی‌اند که با آب باران پر می‌شوند.

از دیدگاه جانورشناسی، این جزیره میزبان آخرین گونه از دینگوهای خالص استرالیایی است که هنوز با سگ‌ها ترکیب نشده‌اند. همچنین کانگروهای کوچک گونه والابی و مورچه‌خوار خاردار همراه با گونه‌های متنوعی از پرندگان، خزندگان و دوزیستان از جمله گونه قورباغه درختی کولولا که از گونه‌های درمعرض خطر انقراض است در این جزیره زندگی می‌کنند.

فریزر نامش را از ایلزا فریزر، همسر جیمز فریزر ناخدای کشتی اسکاتلندی می‌گیرد که وقتی در سال ۱۸۳۶ به همراه همسرش در آب‌های اقیانوسی نزدیک کویینزلند با کشتی استیرلینگ کاسل سفر می‌کرد دچار حادثه شدند و کشتی آنها غرق شد. جیمز فریزر جان باخت اما همسرش نجات یافت و قدم به خاک این جزیره گذاشت. اما این دریانورد معروف انگلیسی ناخدا جیمز کوک بود که در سال ۱۷۷۰ به‌ عنوان اولین دریانورد اروپایی به این جزیره نزدیک شد اما به آن وارد نشد. متیو فلاندرز هم اروپایی دیگری بود که در سال‌های ۱۷۹۹ و ۱۸۰۲ اطراف این جزیره دریانوردی کرد.

جزیره فریزر که امروزه به‌عنوان پارک ملی شنی بزرگ یکی از مناطق گردشگری ایالت کویینزلند است از سال ۱۹۹۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو وارد شده است.